Piechotą przez kalejdoskop..

sssnikam.

2010-10-18T17:08:00.002+02:00

Czasu nie mam ostatnio. Ani na pisanie tutaj, ani na odwiedzanie Waszych blogów. Przepraszam, tak wyszło.

A wyszło nagle, że mam życie poza Internetem. Że wolny i nudny weekend to coś dla mnie obcego.
Jeżdżę po Polsce stopem, bawię się, spotykam ludzi. W wolnych chwilach jeszcze studiuję ;)

I chyba się zakochałam. Z wzajemnością.

Kto w takiej sytuacji traciłby czas na siedzenie w Internecie?..

Polszcza.

2010-09-07T15:53:00.000+02:00

Byłam, zobaczyłam, powróciłam. Pełna świeżych wciąż wrażeń, z milionem nowych doświadczeń, bogatsza o wiele niepowtarzalnych znajomości. A to wszystko jedynie za 130 euro!

Praga-Wiedeń-Wenecja-Werona-Aosta-Luksemburg-Paryż-Wetteren-Ghent-Bruksela-Amsterdam - i ładnie ominięte Niemcy, przejazdem jedynie ;)

Miesiąc niby długi, każdy dzień przynosił coś innego, a zleciało przecież tak szybko! Temperatura za oknem przypomina już o zbliżającej się jesieni i zimie.. Ale ja mam na rozgrzanie ciepłe wspomnienia.

Absynt w czeskim campusie z Beti; highland fling odtańczony na wiedeńskim deptaku, i ogromne bańki mydlane puszczane przy pomocy kijów od mopa; nocna wyprawa gondolą, i wielonardowy obóz uchodźów koło weneckiego dworca kolejowego; miasto Romea i Julii, czarujące balkony i muzyka z oddali, włoskie gelato; nocna zabawa z Włochami spod Mont Blanc, i przejażdżka czerwonym rowerem z Luigim; niezaplanowana kolacja w Luksemburgu, bo 'ta stacja przy Metz zaraz gdzieś będzie'; noc pod wieżą Eiffla, biegający murzyni i gigantyczne misiaczki-szczurki sznupiące przy śmietnikach; flamandzki koncert, rysowanie kredą po chodnikach Wetteren; krótka lekcja języka - tam mówi się 'Hent', nie 'Gent'; brukselski plac zabaw, Disney odśpiewany na rynku; materac znaleziony w Amsterdamie, na chodniku przy domu, gdy holenderskie dyskoteki okazały się nudne.

A to tylko skrót. Bo przecież każde miasto było przygodą; opowieści 10 osób, jak trasa minęła, kogo spotkano, gdzie nocowano. Rozświetlone oczyska, oczekiwanie, co będzie dalej.

I choć spanie pod stacją benzynową czy marznięcie w paryskim metrze wtedy tak radosne nie były, teraz już się uśmiecham. Szeroko.

.. do domu na chwilę, i do Będzina na coroczny festiwal celtycki. Potem jeszcze do B. poznanej na eurotripie, zwiedzać Wrocław i Jej okoliczną wioskę. Ah, ah, ah! Co jest ze mną? Jeszcze trochę, i zacznę ludzi lubić ;)

Tak pełna życia się czuję.
A za rok znów będą wakacje :) :)

Zapraszam na www.autostopik.pl ! Może następnym razem zabierzecie się gdzieś z nami? ;)
Garść zdjęć. Tak, muszę się pochwalić. Bo myślę, że mam czym.

Eurotrip.

2010-07-27T14:33:00.002+02:00

Spakowana i gotowa, wyruszam niedługo na miesięczną podróż po Europie. Autostopem.
Dziś jeszcze urodzinowa imprezka u V., jutro obie ruszamy ku Pradze.
Nadal nie wiem, jakim cudem przekonałam rodziców.

Trochę się boję. Koleżanka ze studiów napisała mi dziś, że nie umrę, bo swego diabeł nie ruszy.
Mam nadzieję, że się nie myliła ;) Jak nie, to pod koniec sierpnia na Celtyku w Będzinie będą mieli jednego uczestnika-zombie, bo tego festiwalu przecież przegapić nie można.

No, komu w drogę, temu trampki. Trzymcie się.

wakejszyn.

2010-06-30T10:07:00.002+02:00

Wszystko już od tygodnia pozdawane; wczoraj dorwałam wreszcie ostatniego profa i jego autograf, indeks oddałam do dziekanatu. I przez najbliższe trzy miesiące nie zamierzam wracać do tych śmierdzących Katowic. Ha, bez poprawek wrześniowych, w dodatku ocenki całkiem całkiem. Znów więcej szczęścia niż rozumu.

Nadrabiam czas z bliskimi mi osobami; filmowe noce, ognicha, rpg, długie wędrówki, namiotowanie. Ataki głupawy. Niczego więcej nie potrzeba.
Kupiłam też sobie yo-yo, które od paru dni nawiedzało mnie w snach :> świecące i mruu zielone jak korniszon.

Czekam, aż V. wygrzebie się wreszcie ze swojej sesji, i zaczniemy konkretniej planować czas wakacyjny. Mam ogromną nadzieję, że nasz autostop po Europie wypali :) choć nawet i zwyczajny wyjazd z Nią gdzieś bliżej będzie genialnie spędzonym czasem ;) ale wcześniej muszę rozwiązać sprawę Aziza, takiego tam mailowego znajomego, który uparcie próbuje ściągnąć mnie do Maroko. Samą. Pff. Chyba mu napiszę, że wstępuję do zakonu i - niestety - muszę zerwać z nim znajomość.

W głowie ciągle Carmina Burana pana Orffa, choć już prawie 2tygodnie, odkąd słuchałam tego w filharmonii. Z rozdziawioną szczęką i świecącymi się oczkami. Wciąż pod wrażeniem chóru.

Zdania nieskładne, poobrywane i sklejone byle jak.
Tak, to Wakacje już.

ciemna dupa.

2010-06-07T10:41:00.011+02:00

czemu człowiek musi uczyć się na własnych błędach, a nie może na cudzych?
tak się źle czuję ostatnio w swojej skórze.
poza tym, gdy przychodzi co do czego, człek może liczyć tylko na siebie. a jeśli już kto pomoże, to najczęściej ktoś zupełnie obcy. groteska.

od wczoraj jestem abstynentką. do czasu, aż całkowicie nie dorosnę. alkohol niczego dobrego mi w życiu jeszcze nie przyniósł, i bynajmniej nie zanosi się na to. więc - pieprzyć. czas powrócić do Pepsi cytrynowej. i żadnych ustępstw, nawet przy oblewaniu sesji (zdanej, oby).

no.

idę się uczyć. dla odmiany.

Postcards from Italy.

2010-05-15T12:14:00.003+02:00

Się udało :) zaplanowane nieplanowanie. Bilet lotniczy, łącznie w dwie strony po 80zł na łebka, z dodatkowym bagażem. Podekscytowana czwóreczka, ja z Braciszkiem, kochaną V. i pierwszy raz na oczy zobaczonym M., który okazał się wymarzonym kompanem do naszej drużyny. Się udało, wylecieliśmy (a lot był niesamowity!), lądowanie w Forli. Nigdy nie zapomnę uczucia tuż po wyjściu z samolotu, pierwsze kroki na ziemi pod niepolskim już niebem. I pytanie cisnące się na usta - co teraz?

There's more to see than can ever be seen, more to do than can ever be done!

Pięć szalonych dni, wykorzystanych maksymalnie. Przywiozłam ze sobą do Polski ogromny bagaż doświadczeń, wspomnień, radości. Wszystko było tak urokliwe i niesamowite! Nocowanie w Forli w dworcowej poczekalni, i mieszkanie u Anbel i Mariny, które w ostatniej chwili zgodziły się nas przenocować przez coachsurfing. Tylu ludzi poznałam w Bolonii! Masę Włochów i Włoszek, Marokańczyka, Kanadyjczyka, dziewczyny z Peru i Luksemburga.. wszystko tylko jedego dnia! I ludzie na ulicach, przy straganach - uśmiechnięci, otwarci i chętni do rozmów. Anabel robiła u siebie domówkę, 50ciu ludzi bawiących się w rytm włoskiej muzyki. Ahh.

Nocne zwiedzanie miasta, pokazy ulicznych artystów. Długie spacery i rozmowy, poznawanie się. Twarze wręcz zdętwiałe od ciągłych uśmiechów. Piski radości i spontaniczne wybuchy 'jestem taka szczęśliwa!'.

Prawdziwa włoska pizza, i lasagna, i spaghetti, i sery, i szynki, a lody mają tam chyba najlepsze na świecie! I wino tańsze niejednokrotnie od wody mineralnej, które można pić spokojnie na mieście, a żaden policjant nie goni.

Pogoda piękna cały czas, jak na zamówienie. Rimini, typowo turystyczne, a jednak nie nudne. I wspaniała ekipa w młodzieżowym hostelu, Vania nawet płakała, gdy wyjeżdżaliśmy.

Cieszę się, że M. zdecydował się jednak na zabranie ze sobą kamery, że te wspaniałe chwile zostały zapisane i zapamiętane. Do tego setki zdjęć V., Jej galeria uśmiechów przypadkowo napotkanych ludzi.

It's time to leave this town
It's time to steal away
Let's go get lost
Anywhere in the .. anywhere.

Bałam się tego wyjazdu, tej nagłej samodzielności. Że się w sobie zamknę w końcu, że zepsuję innym wycieczkę, że nie dam rady.
Już poczyniliśmy następne plany. Jeśli tylko nie będę zmuszona walczyć z kampanią wrześniową na studiach, znów lecimy. Jak sesja się przedłuży, wymyślimy coś innego ;) Z tymi wspaniałymi ludźmi mogę wszystko!! [Drużyna spod sztandaru Panny! Bita śmietana odmieniła nasze życia ;)]

Spacer.

2010-04-25T17:29:00.002+02:00

Jeszcze dziś rano, gdy siadłam do pisania notki, nie miałam na nią żadnego pomysłu.

Popołudniowa przechadzka ze starymi przyjaciółmi poprowadziła drogą, na której natknęłam się na zabawny dla mnie obrazek. Nie będę opisywać, bo i tak bez mojego prywatnego kontekstu traci sens.

Tyle, że wreszcie dotarło do mnie w pełni zdanie: by naprawdę zobaczyć, najpierw szerzej otwórz otwarte już oczy.

To teraz wydaje mi się takie zabawne, że podlotki i dzieciaki potrafią kompletnie zaufać komuś, kto obdarzy ich jakąkolwiek uwagą!

Poza tym wczoraj złapałam pierwsze prawdziwie wiosenne słońce, aż mi się nosek i lico spiekły.
I wreszcie odwiedziłam miejsce, do którego ciągnęło mnie od miesięcy. Moje małe ustronie od ludzi i cywilizacji.

Hakuna matata!

Zmiany.

2010-04-07T15:57:00.003+02:00

Still alive. Co więcej, optymistycznie patrzę w przyszłość.

Zbliżają się zmiany. I czekam na nie niecierpliwie, ale też z lekkim przestrachem. Będzie jak będzie, bynajmniej nie gorzej, bo swoje życiowe traumy, błędy, głupoty, i złe wybory zostawiam za sobą.

[Przeszłość często boli. Można przed nią uciekać, bądź też wyciągnąć z niej jakieś wnioski. - będę zatem żyła za radą Rafikiego, najmądrzejszego ze znanych mi mandryli :P]

Pogoda coraz piękniejsza, pozbyłam się też wreszcie gipsu i tych znienawidzonych kulasów; czas wyjść do ludzi, zacząć bujać się po świecie :) To takie przyjemne, móc chodzić bez podpierania się głupimi laskami.

Nakręcają mnie również plany poczynione z V. na maj, które są teraz jedną z moich najjaśniejszych myśli. Byle tylko wypaliły!
Przez święta znalazło się parę chwil do spędzenia z Zg. Wygadałyśmy się, wyprzytulałyśmy, no i wreszcie poznałam Jej mężczyznę z drugiego końca Polski.

Ahh! Chce mi się żyć dzisiaj.
Okazało się też, że gips wcale nie przeszkadza w treningach karate ;)

.

2010-03-10T12:39:00.003+01:00

Okropny czas dla mnie. Jakby dla podtrzymania idei zawartych w prawach Murphy'ego - wszystko zaczyna iść nie tak, jak powinno, jednocześnie.

Najpierw drobiazgi, narastające. Prywatne porażki i problemy, z którymi radzić musiałam sobie sama. Trochę płaczu. Szczypta niewiary we własne siły.

Potem dopełnienie przejmującego smutku. Wszechobecna czerń. I cisza.
Boli, że już nigdy nie zostanę nazwana wnuczką.

Jeszcze nie tak dawno temu poddałabym się już na początku złemu biegowi wydarzeń, dolewając oliwy do ognia. Pogrążając się w beznadziejności.

Teraz cierpliwie wypatruję Słońca po długiej burzy. Wiem, że w końcu poczuję jego promienie na twarzy.

Pośród Jego myśli, które teraz najczęściej uważam za błędne, jednej muszę jednak przyznać rację - 'największe oparcie trzeba mieć w sobie, bo ludzie zawodzą'.
Choć i sieć rodzinnego wsparcia zadziałała teraz, jak trzeba.

"Gdyby kózka..."

2010-02-14T17:33:00.002+01:00

Już wiem, dlaczego nie powinno się pomijać rozgrzewek przed właściwym treningiem. Nawet przed takim sobie podskokiem, pląsem, dla uciechy.
Miesiąc, jak mocuję się z tańcem irlandzkim, i już mam za swoje.

Ślachetne zdrowie,
Nikt się nie dowie,
Jako smakujesz,
Aż się zepsujesz.

Póki co była tylko ręka, dwukrotnie. Jutro w nowy semestr wkroczę dumnie oparta o kule, ciągnąc za sobą gips na prawej nodze.
I tylko karate tak bardzo bardzo mi szkoda.

After.

2010-02-08T21:08:00.005+01:00

Przepraszam, że dopiero teraz się odzywam. Odzwyczaiłam się od korzystania z Internetu ;>
Sesja za mną już od dawna. O dziwo, poszło mi gładziutko, tylko jedną rzecz musiałam poprawiać, zresztą z całą grupą, bo test był dość dziwnie zrobiony i nie do końca zrozumiały dla nas. Mam tylko dwie tróje :P z histy i poetyki. A i piątki się trafiły. Orłem nie jestem, jak to dawniej w szkole bywało, ale na tle innych ludzików wypadam całkiem przyzwoicie.
Poznałam masę niepotrzebnych mi do niczego mądrości. Co ciekawsze, ta moja nowa wiedza sprawia mi satysfakcję ^^ ahh, wiwat przyszłościowe kierunki studiów! xD

I tylko czemu przerwa semestralna jest tak krótka? :<

Z nowych, pozauczelnianych doświadczeń:
- przełamałam tremę, i wraz z R. odtańczyłam Highland Flinga przed masą strasznych ludzi na koncercie Carrantuohill. Siedzieli i patrzyli, a ja wciąż potrafiłam się do nich uśmiechać.
- przeżyłam 'Ścianę Śmierci' na koncercie Jelonka. Btw, słuchanie Jego Muzyki na żywo jest cudownym doznaniem.
- pomimo swoich ludzio-fobii przyjechałam samotnie na konwent Starego Portu (szczęśliwie, jednak A. dołączyła do mnie potem). Poznałam nowy system, znaleźliśmy w szafie bosostopego trupa, dorwaliśmy złego wyznawcę Sił Nieczystych, a przez tajemnicze pudełeczko genialnego MG prawie dostałam zawału serca.
- obejrzałam Króla Lwa pięć razy w ciągu jednego dnia i płakałam za każdym razem, gdy umierał Mufasa. Ten film jest po prostu niesamowity.

Od dziś nie jestem już -nastką. Smutno mi.
Powinnam spoważnieć, wydorośleć.
Wpisać się w schematy dojrzałych ludzi.

Ah-ha, już widzę tą swoją poważną dorosłość. No fuckin' way!!!
I choć może już nietrzpiotowata, to przynajmniej niedorosła. Trochę beztroska, czasem nierozważna. Taką staram się być, i będę, i hope.

Tik-tak, tik-tak, zaraz sesja!

2010-01-18T13:04:00.004+01:00

Ostatnimi czasy pomieszkuję w bibliotece. Zaczynam się przyzwyczajać, że ciągle jest zbyt dużo do zrobienia w stosunku do moich skromnych możliwości. Poza tym jedno, to przeczytać książkę/artykuł/inne-mądrości, a drugie to nauczyć się tego.

Chcę już ferie.

Jakimś cudem w całym tym zamieszaniu znalazłam jednak chwilę na plecenie z muliny prezentu dla mojej osiemnastkowej już Zg; na przeczytanie 'Opowieści Okrągłego Stołu', które gorrrrąco polecam - dawno mnie książka tak nie wciągnęła i nie rozbawiła; na rozpływaniu się nad serialem 'Dexter', i wskrzeszaniu swojego zafascynowania do gry Cyvilization II. Najwidoczniej potrafię w jakiś cudowny sposób zakrzywiać czasoprzestrzeń, gdyż znajduję jeszcze chwilę czy dwie na sen ;)

Poza tym zdradzam swoją miłość, tańce szkockie. Jakoś tak wyszło, że jestem warsztatowiczką zespołu tańca irlandzkiego Galway. Ciekawam, co z tego wyniknie, bo jednak widoczne są moje taneczne szkockie nawyki ;)

A teraz zmykam do nauki. Trzymajcie się ciepło.
Tęskno mi za Wami, wiecie? :<

hepi njó jer.

2010-01-02T16:19:00.002+01:00

Szczęśliwego. By przynosił kolejne dobre zmiany.

Postanowienia noworoczne?
Nigdy więcej nie mieszać alkoholi.

A teraz koniec z lenistwem i wio! do nauki. W końcu styczeń. Sesja będzie.
Ciekawe, ile będę miała poprawek.....? :>

merry x'mas!

2009-12-24T16:46:00.001+01:00

Szczęśliwych i spokojnych dla Was wszystkich!
Przepysznych uszek w barszczu, i niewielu ości w karpiu.
Ciepła rodzinnego, i oddechu od zagonionej codzienności.

I żeby Wam dookoła pachniało magią Świąt, która niestety tak często ucieka wraz z końcem dzieciństwa.

studenckie biadolenie.

2009-12-13T16:51:00.003+01:00

Jestem tak zapracowana, jak tylko można. Dawno nie siedziałam tak często nad książkami.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak solidnie przygotowywałam się do zajęć. Przez całą podstawówkę, gimnazjum i liceum najczęściej się opieprzałam, rzadko coś powtórzyłam przed lekcją, a robienie zadań odbywało się zazwyczaj na kolanie; o ile w ogóle.

A jednak przynosi mi to satysfakcję, i zazwyczaj mi się chce. Tylko denerwuje mnie, gdy muszę biegać nie-wiadomo-gdzie za książkami, bo przecież podręczniki szkolne zawsze były w domu pod nosem (a i tak się ich nawet otwierać nie chciało). Zdarza mi się też czasowo nie wyrabiać, bo chciałoby się wszystko przeczytać, zrobić notatki, nauczyć się, a ny dy rydy. Samo ograniczanie się do niezbędnego minimum pochłania mi masę czasu. Ale nie przeszkadza mi to.

Coraz lepiej dogaduję się z V., myślę, że nasza znajomość nadal będzie się rozwijała i będzie z tego coś więcej. Już zapomniałam, jakie to cudowne uczucie, gdy między ludźmi wytwarza się tak rzadka i piękna więź.

Czwartki to dni, których wyczekuję z niecierpliwością. Jak kiedyś, tylko teraz zmienił się rodzaj treningów. Nie tańce już, a karate. Jestem pewna, że w przyszłym semestrze będę kontynuowała te zajęcia w ramach wychowania fizycznego. A potem pewnie zapiszę się do AZSu, by wciąż pobierać nauki u sensei M.

Chciałabym mieć więcej czasu.
Dla znajomych. Choć i tak życie towarzyskie mi kwitnie.
Tęsknię za ludźmi, których zostawiam w rodzinnym mieście. Których widuję tak rzadko.

2009-11-29T15:28:00.001+01:00

Miałam coś napisać.

Nie napiszę, bo jest mi zbyt dobrze, żeby smęcić na blogu.
Pozdrowienia dla Was Wszystkich!

Sweet home Alabama..

2009-10-31T19:53:00.004+01:00

Znów w domu, na święta. Ufff. Jednak we własnym łóżku śpi się najlepiej, a i poranna Kawa smakuje mi inaczej, lepiej. I spacery po znanych okolicach otuchy dodają (zwłaszcza, gdy kolorowych liści dokoła pełno..).

Uwielbiam ostatnio uśmiechać się z byle powodów.

Machina studiowania rozkręciła się już na dobre. Wieczory spędzam nad stosem lektur i opracowań, zastanawiając się po raz -enty, czy Gall zwany Anonimem był Francuzem czy Włochem, badając właściwości głosek z dłonią przytkniętą do gardła, bądź też wkuwając tabelki deklinacji na łacinę. I czasem ma się dość, i krąży pod kopułą pytanie 'co ja tu robię?', i bywa ciężko z motywacją.. ale jednak tkwię na tych studiach, zadomawiając się tam bardziej i bardziej.

Otrzęsiny pierwszorocznych studentów przy akompaniamencie Strachów na Lachy pomogły naprawdę uwierzyć, a nie tylko wmawiać sobie, że przecież studiowanie to całkiem fajna rzecz.

Wypady do 'Groty', naszej knajpy :P - także satysfakcjonujące. Rozmowy o tym, co dręczy i denerwuje, naprawdę pomagają. I tylko uroki picia w środku tygodnia (gdy z jednego piwka robią się cztery..) dają znać o sobie następnego ranka, gdy zajęcia zaczynają się już od 8. Bolesne, ale co ja poradzę? ^^ jak być studentką, to pod każdym względem.

Odwiedziłam też sosnowiecki konwent Porytkon. Przeżycie niezapomniane :) banda ludzi ze zwichrowaną psychiką, zgromadzona w jednym miejscu na cały weekend robi wrażenie. Masy przebierańców na korytarzach niejednokrotnie wbijały mnie w ziemię. Miałam okazję uczestniczyć tam m.in. w festiwalu piosenki krasnoludzkiej ('złoto, złoto, złotozłotozłoto! haaałda! .. jebać elfy!'), wielu prelekcjach (zwłaszcza ta o torturach przypadła mi o gustu ;) ), konkursach (spróbujcie, no spróbujcie sami podłożyć pod krótką animację dźwięk spadającego głazu!), a przede wszystkim - w moim pierwszym w życiu (i z pewnością nie ostatnim) LARPIE. To rodzaj RPG odgrywanego na żywo. Był genialny nastrój - muzyka, i świece, i stroje, i sztuczna krew, i fabuła wkręcająca.. Świat jest teatrem.. Przepiękne. Tak się wczułam, że gdy umarł Pan Domu, naprawdę się rozpłakałam.. a o czwartej w nocy nawet nie myślałam o zmęczeniu.
Nie mogę doczekać się kolejnego LARPA. Taaaak... to mnie krrrręci!

Wczoraj świętowałam urodziny R. w chorzowskiej knajpce, nawet Zg. się pojawiła :) byłyśmy w kiltach, barman puścił nam odpowiednią muzykę, to sobie pokicałyśmy.. i tęskno mi się zrobiło za szkockimi.. ale ani czasu teraz nie mam, ani grupy, więc muszą mi wystarczyć spontaniczne pląsy.
I coraz lepsze mam zdanie o lubym R. Z początku myślałam, że to taki średnio rozgarnięty misio, ale naprawdę jest spoko facetem, a jego opowiastki w całej skeczowej otoczce są bezbłędne, i zdecydowanie uświetniły imprezę :) mam nadzieję, że ani jedno, ni drugie niczego nie spieprzy, bo takiego pozytywnego związku dawno nie widziałam :))

Kończę, pozdrawiam, i fokle. Cieplutkie uściski dla Was! :)

hey! mr. Tambourine Man, play a song for me..

Studiowania uroki.

2009-10-16T16:58:00.003+02:00

Ludzi ze swojej grupy już rozpoznaję. Ba, do kilku nie boję się odezwać. [czemu oni wszyscy wyglądają TAK poważnie?]. Czuję jednak, że najlepsze kontakty będę miała z grupą z wf'u. Zebrało się naprawdę sympatyczne towarzystwo na tym karate, z którym lżej będzie znosić cotygodniowy wycisk od sensei B.

Profesorowie różni - jak to i z nauczycielami bywało. Jednych słucha się z iskierkami w oczach, u innych siedzi się jak na szpilach.

Do męczących dojazdów, prężnego miejskiego życia (bo ja to z tyci-tyci miasteczka..), gigantycznych okienek między zajęciami, spóźniających się bądź też wcale nieprzychodzących wykładowców - powoli się przyzwyczajam.

Ogólnie, to przeszłam już do fazy akceptacji. Głównie dlatego, że nie jest tak źle, jak myślałam, że będzie. I nawet zaczyna mi się podobać to studiowanie całe. Nawet kolejki w bibliotece nie przeszkadzają mi bardziej, niż powinny.

Mieszkam poza domem, zatem i spokoju mam więcej od rodzinnej gromadki. Przerażała mnie z początku ta samodzielność, ale teraz już cieszy. I tylko cisza w mieszkanku dziwnie nieswoja, ukryta za muzyką grającą z głośników komputera.

Upragniony Weekend nadszedł jednak. Zmykam zaraz na nocną sesję rpg (d'n'd) z cudownymi Ludźmi, których brakuje mi ostatnio jak nigdy wcześniej. Nagadać się musimy ogromnie, nacieszyć sobą. Zebrać energię na szare, jesienno-zimowe dni.

Jako że ciągle pracuję nad kwestią dostępu do Internetu w miejscu studiowania, także przepraszam za moją nieobecność na Waszych blogach. Naprawdę mi tęskno za wczytywaniem się w Wasze życia z kubkiem gorącego Rooibosa pod ręką.. jak tylko będę w stanie dorwać neta i chwilę tylko dla siebie, na pewno wpadnę na Wasze blogi.

Pozdrawiam Wszystkich gorąco i słonecznie, a tak!, na przekór ohydnej pogodzie!
I do usłyszenia.

Studenckie: być, albo nie być?

2009-09-30T21:54:00.002+02:00

Już jutro pierwsze studenckie spotkanie - nowi ludzie, nowe miejsce, nowy porządek. Właściwie, to wszystko wcale nie będzie tak zupełnie różne od wcześniejszych moich szkół - jedynie bardziej dorosłe. Jeszcze nie wiem, czy powinnam wkroczyć w ten kolejny etap życia z uśmiechem na ustach czy przerażeniem w oczach. Pewnie pojawi się jedno i drugie, jak zawsze.

Póki co, proszę - trzymajcie za mnie kciuki, bo oto odwieczny odludek spróbuje wyjść w stronę tych wszystkich przerażających ludzi! I nie zamierza się bynajmniej łatwo poddawać ;)

...

2009-09-13T22:24:00.003+02:00

Czasami wydaje mi się, że potrafię naprawdę szczerze nienawidzić własne rodzeństwo, rodziców. Jak teraz. I boję się tego uczucia.

A jeszcze bardziej boję się, że może mi się nie tylko wydaje, ale że tak jest.

Muszę się wyrwać z tego domu, bo oszaleję.

cicho... zbyt.

2009-09-09T20:20:00.004+02:00

Wszyscy są zajęci. Jeżdżą do swoich szkół. A potem wracają, zmęczeni, by dalej się uczyć. Odrabiać zadania. I narzekać, jak bardzo są zmęczeni i zawaleni pracą. Nie mają czasu, by wyjść do knajpy na piwo, obejrzeć film, czy po prostu wybrać się na dłuższy spacer. A pogoda dziś tak piękna była. Siedzę zatem w domu, sama, i obijam się o ściany.

Pusto. Cicho. Smutno.
Samotnie.

Niechby już zaczął się ten październik. Wreszcie coś by się działo. Choć już teraz jestem prawie pewna, że gdzieś w połowie listopada zamarudzę, że mam zbyt wiele na głowie, i 'gdzie podział się ten wrzesień, kiedy miałam tyle czasu dla siebie?!'.

Czemu wszystko nie może być po prostu dopasowane? Trochę nudy, trochę pracy..

Chce mi się płakać.
I jeszcze 9-ty września dziś. Rok. Hee.. szybko zleciał. Dziwne.

Pofestiwalwo.

2009-09-02T18:38:00.003+02:00

Wytańczona. Wyskakana. Wybawiona. Wygadana. … Nawiązane nowe znajomości, a te starsze podbudowane, podkarmione ciepłem. Zgodnie z przewidywaniami – Festiwal był jeszcze bardziej niezwykły, niż w latach ubiegłych. Sprawa ludzi, ot co.

Tak więc trzy dni nieustającej zabawy i minimum snu (Festiwalowiczów właśnie po tym dało się poznać – wszyscy wyglądaliśmy jak potwory). Oprócz pokazów tańca i koncertów (moi tegoroczni faworyci to One String Loose i Beltaine – znaczy: bez niespodzianki :> ), na których, btw., zdarłam sobie od okrzyków i piszczenia gardło, mieliśmy też inne rozrywki… Przed 2.00 w nocy napotkałyśmy przy zamku harcerską sektę ze świeczkami, która na moment zabrała nam zdolność ruchu i mowy. Kolejnej nocy po murach zamku skakał Matrix, zarzucając swym płaszczem dookoła. Szturmowałyśmy więc bramy zamku, starając się Matrixa dorwać, wskutek czego spędziłyśmy całą noc w klimatycznej zamkowej sali, w kameralnym gronie i w cudownej atmosferze.

Na FMC debiutował także nowy zespół, St. Patrick’s Day. Czekam, aż staną się sławni, a kostka gitarowa, którą dostałam od gitarzysty Bartka za buziaka w policzek, będzie warta miliony. Serio, wypatruję niecierpliwie Ich kolejnych koncertów, bo Oni kiedyś będą wielcy. Choć, jak dla mnie, już są. Szkoda, że są aż spod Warszawy, ale taka drobnostka nie przeszkodzi mi przecież w dotarciu na Ich koncert, nie? Och, poczuć znów dreszcz nadchodzący z momentem, gdy Iza zaczyna śpiewać…!

Odkryłam też, że patrzenie na Niego z daleka, podczas koncertu, gdy przytula ją, nie mnie, już nie jest bolesne. Właściwie, to chyba udało mi się Go wyrzucić ze swoich myśli. Jest już innym człowiekiem. Takim, do jakiego bym się teraz nie zbliżyła za nic. Wolę uśmiechać się do wspomnień, zdecydowanie.

Czas ucieka mi zbyt szybko… Dziewczyny wróciły do szkół, zatem mam miesiąc sam na sam ze sobą. Nie wytrzymam.

I tylko smutno, że znów cały długi rok czekania na kolejny FMC…

Celtic Music Festival ZAMEK VII Będzin

2009-08-28T13:41:00.000+02:00

Jadę tam, jadę znowu! Będzie to już czwarty Festiwal Muzyki Celtyckiej w Będzinie, na którym się pojawię :)

Znowu! Warsztaty tańców! Bretońskie Fest Noz! Koncerty, koncerty i KONCERTY! Muzyka szkocka, irlandzka, bretońska, no po prostu zielona! Ahh, i Ci wszyscy wspaniali ludzie! I nocne pogaduchy, i sesje RPGowe Arcony! Trzy dni nieustającej zabawy, które pozytywnie naładują moją psychikę na nadchodzące miesiące :))

Zatem.. jadę się bawić :) z żywym przekonaniem, że będzie jeszcze bardziej magicznie, niż dotychczas :)

Eee.. Ajm bak?

2009-08-20T11:33:00.002+02:00

Jakoś tak wyszło, że przedłużyły mi się 'wakacje od blogowania'. Przepraszam więc za brak wizyt na Waszych blogach, co też nadrobię zresztą jak najszybciej.
Po prostu nagle odkryłam zaskoczona, że mam życie poza internetem! :-x
Przeraziło mnie to trochę.
A trochę nie.

Krótko (stosunkowo krótko :P) na temat minionego miesiąca:

- wyjazd nad Bałtyk udany. Piękne wschody i zachody słońca, happeningowa kąpiel w bieliźnie, obrzucanie się meduzami, no i całe dwa tygodnie z pozytywnie popieprzoną rodziną przyjaciółki;
- imprezy, w domostwach i raz w Jazzie (kocham ten klub!); urodziny Anety i jeżdżenie na śmietnikach po mieście w środku nocy, ku naszej dzikiej radości;
- zabawa na weselu A.; wciąż nie pojmuję, jak można w wieku 20-stu lat wychodzić za mąż;
- liczne sesje RyPyGy; moja postać awansowała na włamywacza, próbuje oswoić małpkę Malinę, ma także traumę do wszelkiego rodzaju karczm. W ogóle, to dumna jestem, bo MG chwali mnie za charakterne odgrywanie niziołka, a przecież nigdy się tego nie uczyłam ;)
- dziesiątki obejrzanych filmów, głównie różowych amerykańskich komedii, ale to przecież wakacje. Kilka produkcji wyższych lotów też się zresztą trafiło;
- powrót do książek Pratchetta. Ubóstwiam Go! (i mały przerywnik w postaci 'Misia Paddingtona' :P );
- wciąż uczę się rosyjskiego. Nie jakoś ostro i bez przerwy, ale jednak;
- .. w przeciwieństwie do ruskiego, nauka robienia na drutach skończyła się dość szybko..
- .. za to umiem zagrać na pianinie 'Mad world' i już prawie-prawie 'The Will', melodię z pięknego anime Rurouni Kenshin
- mam kolczyk w karku! >:D

I to chyba tyle, póki co. Idę się teraz poszlajać po Waszych blogach ;)

Wakejszyn.

2009-07-17T20:33:00.001+02:00

Jutro jadę, daleko. Grzać się na słoneczku nad polskim morzem.
Wrócę za dwa tygodnie :)
Miłego Wam :)

W imię Bezpieczeństwa.. lecz czy na pewno?

2009-07-15T08:56:00.003+02:00

Policja. Formacja obecna w każdym zorganizowanym państwie, czasem tylko pod nieco inną nazwą. Teoria zakłada, że winna służyć społeczeństwu i krajowi, dbając o porządek, przestrzeganie prawa, walcząc z przestępczością. Można by rzec, że policja jest przedstawiana w samych superlatywach. Dlaczego jednak tak wielu krzywi się ironicznie, mijając mundurowych?

Teoria w praktyce, tak jak i w każdym innym przypadku, niekoniecznie się sprawdza. Osobiście zawsze usilnie próbowałam pokładać w policji choć odrobinę wiary, jakby na przekór współczesnej młodzieży, wypisującej sprayem po ścianach słodkie ‘ChWDP’. Ostatnio jednak znów gorzko się rozczarowałam.

Wracając późną godziną z karaoke (polskie piosenki biesiadne to ZUO), wraz z A. i K., gdy ostatni autobus już dawno nam uciekł, K. poruszyła pewną sprawę. Parę dni wcześniej, o godzinie podobnie późnej, zmierzając do domu z imprezy urodzinowej koleżanki, zatrzymał ją policjant. Zapytał, czy by nie podwieźć, bo późno, bo niebezpiecznie, bo daleko. K., oczywiście, zgodziła się. Pomyślała, jak to dobrze, że Stróż Prawa się o nią zatroszczył.

Jednak gdy radiowóz zatrzymał się pod jej domem, a K. chciała już wysiadać, policjant zapytał: „To jak, nie odwdzięczysz mi się jakoś?”. Był w trakcie rozpinania rozporka swoich spodni, gdy K. bez słowa wysiadła, głośno trzaskając drzwiami, nie oglądając się nawet za siebie.

Oczywiście, całą sprawę można by skomentować jednym, szorstkim zdaniem – „No cóż, trafiła się czarna owca, wszędzie można takie znaleźć”.

Podobnie przykrych zdarzeń znam więcej. Jak gdy mój brat wracał autobusem z zajęć. Zima była, ciemno, mało ludzi. Nagle dwóch podróżnych zaczęło się wyzywać, grozić sobie, któryś wyciągnął nóż. Kierowca podjechał pod komisariat, zatrąbił. Brak reakcji. Mój brat wyszedł więc, myśląc, że może nie słyszą. Policjanci wyszli z komendy leniwym krokiem. Po dziesięciu minutach. Wcześniej, zamiast od razu zareagować, powoli zadawali pytania, odsyłali jeden od drugiego. Gdy przyszli, agresywnych pasażerów już w autobusie nie było.

Nie o to jednak chodzi, by wyliczać, wypominać. Zdarza się. Częściej, niż powinno. Więc? No, co z tego, skoro nic się nie zmienia, a lista skarg rośnie?

Pytania, które chodzą mi po głowie za każdym razem, gdy świadek nieprzyjemnego zajścia nadaje na ‘tych umundurowanych nierobów’, brzmi: „Czemu wśród policjantów nie robią większych przesiewów? Czy to takie trudne, by wykluczyć niezdolnych do uczciwej służby społeczeństwu?”.

Nie wiem. Ale ktoś ważny na wysokim stanowisku powinien cokolwiek z tym zrobić. Bo to mała paranoja, żeby bardziej od przestępców, bać się samej policji.

O komplementach słów kilka.

2009-07-05T13:48:00.002+02:00

Z racji nudy, która wokół mnie zapanowała, wybrałam się wczoraj z Dziewczętami do mego ukochanego gliwickiego klubu. Jazzu, mianowicie, gdzie zawsze bawię się cudownie. Z powodu miłej obsługi, dobrego piwa w przystępnej cenie, no i muzyki. Żadne ucy-ucy czy popowe smęcenia. Dobra, rockowo-metalowa muzyka. (Choć wczoraj bardziej industrialowo było).

Raczyłam się właśnie świeżym powietrzem przy wyjściu, czekając na resztę gromady, gdy podszedł do mnie dobrze wyglądający facet. Powiedział tylko: 'naprawdę, śliczna jesteś', i z uśmiechem towarzyszącym wykonanej misji, odszedł.

Podbudowało mnie to, rzecz jasna. Ale teraz nie o tym. Kompleksy nastolatki odsuwam na plan dalszy.

Pomyślałam sobie bowiem, (co w sumie jest dość oczywiste, ale poczułam się wtedy, jakbym odkryła jakąś nową całkiem myśl - znacie to uczucie?), że te same słowa wypowiadane przez różne osoby i w różny sposób brzmią zupełnie inaczej.

Gdyby na przykład ów koleś nie odszedł po wypowiedzianych słowach, a stał i zagadywał dalej, czy inne koplemiszcza cisnął, jego słowa nie połechtałyby mojego ego tak bardzo. Ot, kolejny, który zarywa wszystko na swojej drodze, co nosi spódniczki. On to powiedział jednak z sobie tylko znanych powodów. I odszedł, nie oczekując niczego w zamian. Dla samej satysfakcji.

Lub gdyby nie był przystojnym facetem, podchodzącym swoją droga odrobinę pod mój gust, a na przykład grubym, spoconym robotnikiem na placu budowy, który właśnie robi chwilę przerwy - wtedy pewnie także jego słowa przeleciałyby mi koło uszu, bez najmniejszych choćby fajerwerek. Bo słysząc wszelkie oklepane teksty typu 'te, piękna pani, nie szukasz kolegi?', dobiegające ze strony robotniczych uniformów, nawet się nie odwracam. A przecież, jakby nie patrzeć, to także pewnego rodzaju komplement jest.

Najwidoczniej moje filtry pochlebstwowe działają na przynajmniej znośnym poziomie. To dopiero byłaby porażka, gdybym karmiła się łakomie każdym kąskiem rzuconym od niechcenia. I to od nie najciekawszej osoby.

Świadectwo dojrzałości. No, super.

2009-06-30T17:46:00.002+02:00

O dziwo, zdałam. Co jeszcze dziwniejsze, całkiem przyzwoicie.

Wprawdzie trzeci przedmiot poszedł mi miernie, ale przy rekrutacji na studia uratuje mnie wysoki wynik z polaka mnożony parokrotnie.

Wspaniale. Ukończyłam kolejną szkołę, babrząc się w zwałach nudy i zniechęcenia. Czas, by pchać się po nowe kłopoty, kolejne zmartwienia. Głupie studia. Nie chce mi się studiować. Przynajmniej teraz. Zakładając, że się na studia dostanę, nie mam właściwie perspektyw zawodowych. Bo co może na mnie czekać po filologii polskiej, gdy nie chcę być nauczycielem? Trudno. Świadoma decyzja. Poznam życie studenckie, przez jakiś czas praca będzie dla mnie jedynie przykrym obowiązkiem, ale niczym stałym, tylko żeby na podstawowe potrzeby było. A potem odezwie się do mnie ‘dorosłość’, cała ta głupia potrzeba ustatkowania, znalezienia jakiegoś frajera i założenia frajerowatej rodzinki frajerów. I zmuszona będę, by wyuczyć się do jakiegoś konkretniejszego zawodu, co by zarabiać normalne pieniądze. Zostanę ochroniarzem. Albo barmanką.

Nie chce mi się.
Oby to niechcenie mi minęło, bo cienko będzie.

Idę się odmóżdżać przy Housie. Zresztą, i tak już nie mam mózgu. Efekt spędzenia wczorajszej nocy z kumpelami na oglądaniu najdurniejszych spośród amerykańskich filmów. Oraz BUDGERA. Masakra. Borsukowa sieczka podczaszkowa.

„… Co teraz robisz?”

2009-06-20T13:05:00.002+02:00

A właśnie, bo co może zrobić Niziołek, gdy szarżuje na niego trójka uzbrojonych strażników, bądź zmutowany łuskowaty potwór? Nic. No, może uciekać. To też zresztą uczynił. Dobrze, że jego mniej lub bardziej radosna kompania była dostatecznie blisko, by załagodzić sytuację.

Ta-daam! Jestem już oficjalnie weteranem swojej pierwszej sesji RPG :) Konkretniej, to sesji osadzonej w świecie Warhammera. Z pełnym przekonaniem i szczerością mogę teraz stwierdzić, że gry wyobraźni są wypasione, i że dawno nie miałam takiej radochy. Zostałam nawet pochwalona przez Mistrza Gry pod koniec sesji za wyborne odgrywanie Niziołka i dostałam dodatkowe Punkty Doświadczenia ;) Czuję się spełniona, przynajmniej raz w życiu coś mi dobrze wyszło :P

[Mistrz Gry] … strażnik został sam, osaczony przez waszą czwórkę, strach go paraliżuje. Co robicie?

[Gracz1] Noo… trzeba go zapytać o tę księgę...

[Gracz2] Ja to zrobię! Łapię go silnie za koszulę, przybliżam do swojej twarzy i…!

[Gracz1] … jesteś Niziołkiem. Sięgasz mu do pasa.

[Mistrz Gry] Ciii… chcę zobaczyć, jak go będzie za koszulę podnosił…

Tak poza tym, to chcę oznajmić całemu światu, iż ponieważ gdyż albowiem NIENAWIDZĘ OWADÓW. Są wszędzie, zaraza jedna, psująca piękny letni czas. Parę dni temu robiłam z przyjaciółkami ognisko. No. Obecnie zapijam wapnem musującym tabletki Zyrtecu i usiłuję nie myśleć o tym, jak bardzo mnie swędzi skóra. Pieprzone mrówki z ich pieprzonymi żuwaczkami i pieprzonym kwasem mrówkowym. Znów wyglądam, jakbym cierpiała na coś w rodzaju gorączki Ebola. W zeszłym roku wykorzystywałam ten motyw, by skracać czas stania w sklepowej kolejce czy zająć dogodne miejsce siedzące w autobusie. Ludzie rozstępowali się natychmiast na mój widok, nie chcąc ‘się zarazić’. Nie wyprowadzałam ich z błędu, ciesząc się z przywileju. Czas chyba powtórzyć zeszłoroczną akcję.

Acz nic nie zmienia faktu, że to diabelstwo swędzi jak nie-wiem-co.

W poszukiwaniu PDków.

2009-06-10T11:24:00.001+02:00

O tym, że seriale wciągać potrafią, to wiedziałam. To samo tyczy się układania pasjansa czy nałogowego skubania słonecznika. Ale dopiero wczoraj wraz z A. poznałam prawdziwą moc gier komputerowych. Nigdy wcześniej nie przesiedziałam przy komputerze całego dnia, od rana do późnej nocy. Konkretniej, przy Gothicu. Stare, ale jare. I to bardzo. jare Montujące było wyjście z psem, gdy było już ciemno, a miasteczko spało. Wszędzie wokół widziałyśmy czające się Kretoszczury, Ścierwojady i inne Pełzacze, wypatrujące swej ofiary. Zabawne ^^ Śmiechu i radości było sporo.

Jako że jest to gra podchodząca pod komputerowe RPG, zaczęłam się zastanawiać, jak to dokładniej jest z tradycyjnymi erpegami. Nie potrafię zrozumieć, jakim cudem grupa ludzi, często dorosłych, potrafi siedzieć godzinami i ‘opowiadać sobie bajki’, polując na kolejne punkty doświadczenia, walcząc z wyimaginowanymi potworami, czy wypełniając wymyślone przez Mistrza Gry misje. I dlaczego to tak wciąga. Jeszcze nigdy nie bawiłam się w Gry Wyobraźni, parę razy byłam blisko, ale zawsze coś się chrzaniło i nic z tego nie wychodziło. Teraz znowu mam szansę wkręcić się w sesję, prawdopodobnie Wampira. Chyba nigdy nie ogarnę do końca idei role-playów, dopóki sama nie spróbuję ‘czym to się je’. Mam nadzieję wreszcie tego zakosztować w nadchodzącym czasie. A jeśli znów się skład posypie i nic nie wyjdzie z tej sesji, to zacznę pracować nad rozszczepieniem osobowości i sama ze sobą będę grała. No.
Może ktoś z Was miał już okazję brać udział w takiej zabawie? Jak to jest? :>

A poza tym, to mój pies chyba jest satanistą. Jak do niego mówię: ‘zobacz, kotek, amciu-amciu, jedzonko!’ od razu się ożywia w poszukiwaniu koteczka do schrupania. Muszę sprawdzić, czy na czerwonookie gołębie i krew chrześcijan też będzie reagował.

Aj loff pirsink.

2009-05-29T19:35:00.004+02:00

Znowu się podziurawiłam :] kocham to. kochamkochamkocham.

- auć, ojciec, uważaj, to boli. nowy kolczyk.
- nowy? pokaż. .. ah, no, ładny.
- to nie ten, to stary. TEN jest nowy.
- yyy.. aha.
- ...
- .. a tak w ogóle, to skąd ich aż tyle?!
- ... ... dobra. to teraz spróbuj zgadnąć, który jeszcze dzisiaj zrobiłam. w drugim uchu.

I tylko szkoda, że z tego powodu dopiero za sześć miesięcy będę mogła krew oddać :(
Ehh, czego to się nie robi dla piercingu ;) lovelove.

A co Wy myślicie o piercingu? Załapaliście gdzieś jakiegoś dodatkowego kolczyka? ;)

[ PS - kółeczka zamykane na kulkę bolą. za nic się zapiąć nie da tego szatana. i ucieka z łapek to dziadostwo. spróbujcie odszukać kuleczkę o średnicy 3mm na dywanie.. zabija -.-" ]

Wakacyjnie.

2009-05-25T13:13:00.001+02:00

Wszystko co maturalne, już za mną. Za studiami rozejrzę się za tydzień. Teraz mam wolne. I dobrze jest. Chwilowo myślę o jakiejś pracy dorywczej, by zarobić kasę na potrzeby własne. Perspektywa harówy w McDonaldzie lub biegania z ulotkami średnio mnie zachwyca, ale jak mus, to mus. Niczego innego osoba z moimi kwalifikacjami nie znajdzie.

Wczoraj wraz z Siostrzycą trafiłyśmy na Modę na Suknie, przeróbkę znanego wszystkim tasiemca telewizyjnego. Masa pochłoniętej czekolady eskalowała naszą głupawkę, czego efektem była niepohamowana powódź dzikiego śmiechu. Polecam to do obejrzenia wszystkim, którzy są w nastroju na groteskowe bzdury ;)

Mam ochotę nauczyć się rosyjskiego. Znalazłam już sobie piękną cyrylicę i zamierzam zacząć wkuwać. Dla własnej radości i satysfakcji. Cała sprawa z rosyjskim jest w ogóle dziwna. Kiedyś wszyscy musieli się go w szkołach uczyć, więc oczywiście było to traktowane jako zło konieczne i nikt się uczyć nie chciał. Teraz, gdy ktoś potrafi pa ruski, to jest nagle fajny. Phi, też będę fajna :> i wreszcie będę rozumiała, o czym nawija do mnie Braciszek, którym język ów zawładnął dwa lata temu (i tak oto, zamiast uczyć się do matury, siedział On nad rosyjskimi elementarzami). Mam tylko nadzieję, że nie wypalę się zbyt szybko w idei poznania nowego języka. Tak jakoś mam, że im więcej mam zapału, tym szybciej on ucieka… :/

Obecnie ciągle żyję wspomnieniami wczorajszej zabawy na zamku w Toszku. Koncert Banshee udany, jak zawsze. Wytańczyłam się porządnie, jak dawno nie miałam okazji, skazując przy tym podeszwy swych bucików na totalną zagładę… … i tylko dziwnie było znów trzymać Jego rękę w tańcu, udając zupełnie sobie obcych.

Bo zawsze może być gorzej ;)

2009-05-12T21:09:00.018+02:00

Przetrawiłam już temat matury. Zdecydowana większość za mną, został mi już tylko ustny z polaka; ale to już totalny lajcik. Pisemne mam głęboko. W sumie, może nie napisałam tego tak źle, jak mi się wydawało? A może po prostu dodał mi otuchy wczorajszy ustny z angola, który poszedł gładziutko? Wszystko jedno. Wyniki z pisemnych dopiero pod koniec czerwca, a do tego czasu zamierzam się bawić i tylko bawić. Wozić po różnych imprezach. Odetchnąć. Zrelaksować. Zrobić coś dla siebie, na co nie miałam do tej pory czasu. A jak wyniki będą mierne i nie zechcą mnie na studiach? Phi. Wtedy lecę do Peru paść alpaki. No bo czyż nie są one urocze? ^^ (ta druga to emo-alpaka, wybaczcie jej; ale też jest fajna)

Zawsze jest jakaś perspektywa. I, jak w temacie, zawsze może być przecież gorzej. Nie koniec świata przecie :>

W czwartek i piątek wybieram się na juwenalia. I mam zamiar wypić więcej, niż powinnam. Jeszcze porządnie nie oblewałam matury. Sram to. Raz na jakiś czas mogę być pijaną świnią.
… „Jest dobrze, jest dobrze, jest…”.

Ah. Dzięki wszystkim Wam za słowa otuchy.
Pomogły.

Za kilka chwil puszczą w TV filmik z Nicholsonem moim ukochanym, love, love. Pełen relax. I jeszcze mam pudełko czekolady od wczorajszych krwiopijców :D … nic więcej mnie dziś nie obchodzi ^^

[A w listopadzie będzie w Spodku Rammstein! Jedyne szwabole, jakich toleruję :P wreszcie się doczekałam! :D Cieszę się jak nie-wiem-co. Nie ma szans, żeby mnie tam nie było, sesese…]

Amen.

pieprzyć maturę.

2009-05-06T12:36:00.002+02:00

z dupy. kurwa. wszystko.
pierdolę, nie robię.

jak mi się będzie chciało, to poprawię za rok. może. dla satysfakcji. nie ma znaczenia.
i tak wszyscy skończymy jako robole w biedronce.

wizja końca świata w 2012 jest dla mnie pocieszająca.

Uczę się.

2009-04-28T09:50:00.001+02:00

Do matury. Ona już znacznie bliżej, niż dalej.
Kiedyś powrócę. Raczej :>
Howgh!

Nie-lubię-wymyślać-tematów-notek.

2009-04-18T14:12:00.002+02:00

Jestem z siebie dumna. Skończyłam pisać tą głupią pracę na maturę ustną z polskiego. Teraz muszę już tylko się wyuczyć opowiadać o tym płynnie, pikuś ]:> yh-hy, jasne. … Kiedy indziej to przejrzę i poprawię. Nie wytrzymałabym psychicznie czytania tego dzisiaj jeszcze raz. Dość!!! Teraz muszę jeszcze tylko wymyślić, jak sprawić, żeby komisja nie podcięła sobie żył słuchając mnie, jak smęcę o samotności. Zadanie utrudnione, bo jestem jedną z ostatnich osób na liście maturzystów, i szanowne panie polonistki będą marzyły jedynie o tym, by wreszcie się stamtąd wyrwać.

Sezon na bieganie uznaję dla mnie za otwarty. Dwa biegi już za mną, teraz postaram się regularnie jadać na śniadanie endorfinki ;) Przez zimę niemalże zapomniałam, jakie to błogie uczucie, gdy organizm jest tak przyjemnie zmęczony i usatysfakcjonowany jednocześnie. No i czas przywrócić sobie jakąś normalną sylwetkę, bo mam dosyć bycia dorodnym waleniem.

Próbowaliście kiedyś maszerować przez miasto z przywiązaną do sznurka puszką? Wiecie, jak to hałasuje? A wiecie, jak się ludzie dziwnie wtedy patrzą? Nie? To spróbujcie, jeśli zależy Wam na opinii niezrównoważonych, całkiem fajna sprawa ^^

Dziwnie mi. Za tydzień oficjalnie kończę szkołę. Już nigdy nie będę uczennicą, a co najwyżej studentką. Nie, żeby mi to przeszkadzało, ale człowiek ma dziwną właściwość przywiązywania się do tego, co jest, a im jesteśmy starsi, tym bardziej działa na nas mroczna moc status quo. Nie lubię tej tendencji do zatrzymywania się w miejscu, i walczę z nią jak tylko się da, ale z drugiej strony, pozwala mi ona czuć się pewnie i bezpiecznie. A mi potrzeba odrobiny gwarancji, że grunt, na którym stoję, jest w miarę stabilny. Cóż, pora znaleźć swój złoty środek, dopóki całkiem się psychicznie nie zestarzeję.

W środę minęły trzy lata, odkąd w moim życiu pojawiła się osoba, która nieco namieszała mi w żywocie. Zdecydowanie pozytywnie, choć czasem bolało. To była piękna znajomość. Pierwsza moja, która tak wiele dla mnie znaczyła. Właściwie, to wciąż znaczy. Nostalgia mnie chwyciła. Pewnie dlatego, że już ze sobą nie rozmawiamy od jakiegoś czasu – w końcu zabolało zbyt mocno i trzeba było odpuścić. I tylko chciałabym umieć konsekwentnie

trzymać się myśli, że lepiej mi bez Niego. To w końcu ja ostatecznie Mu napisałam, że nie chcę Go więcej w moim życiu. Czasem jednak wątpliwości zdają się mnie przerastać. Na szczęście już coraz rzadziej. Ale jednak serce wciąż podchodzi mi do gardła, gdy przypadkiem natrafiam na ślady Jego obecności…

Btw, seriale to zło. Jak coś wciągnie, to nie ma szans, żeby puściło. Wsysa w swe sidła to dziadostwo. I tylko oczy pieką po dniu spędzonym na wgapianiu się w monitor komputera.

Sugestia Piotrka i Poli przekonała mnie. Zapodaję fotę mojego latawca. Kiepska jakość, kolory ani trochę soczyste-pastelowe, jak w rzeczywistości, ale trudno.

Ah, i nie pomyślcie, że jestem jakąś zagorzałą satanistką, czy coś. To tylko zgubny wpływ Cradle of Filth, które sobie akurat leciało w trakcie tworzenia…

Yhm.

2009-04-09T13:04:00.006+02:00

Z każdym dniem uświadamiam sobie, że zostało mi już naprawdę mało czasu do matury. Chyba powinnam zacząć się uczyć. To źle, bo leniwa jestem. Okropnie leniwa. Jakoś tego nie czuję… egzamin dojrzałości? Pfrr… co za bzdura. Ja? Nie, to mnie nie dotyczy. Y-y.

Wraz z klasą mieliśmy w poniedziałek wizytatorów i odstawialiśmy show. Na zaliczenie dyplomiku z wf’u – ot, uroki klasy rozszerzonej o taniec. Generalnie fajnie było, nawet nauczyłam na szybko dyrektora podstawowego kroku do Highland Flinga ;) No i w końcu jak wielu uczniów może pochwalić się takim dyplomem? :P

Niedługo Hunterek wydaje nową płytę! Yuppie! :D Zapowiada się mhhramraśnie, a nowe kawałki, które miałam okazję do tej pory usłyszeć, tylko podsycają moją żądzę przesłuchania całego HellWoodu. Mam już bilet na ich koncert (24.04.09), wypada akurat w moje zakończenie roku szkolnego :P Sobie poświętuję, a co! ^^ Przeraża mnie tylko wizja sobotniego poranka, gdy zmasakrowana koncertem będę musiała iść w plener dalej świętować :P

Zrobiłam ostatnio latawiec. Piękny, mroczny latawiec. I poszłam go sobie puszczać, daleko, na łąkach, gdzie nie było nikogo, kto by się dziwnie patrzył na podstarzałe dziecko z szatańskim latawcem. W podstawówce nigdy się nie zgadzali, żeby pomalować go na czarno i ozdobić runami. I miał taki piękny, diabelski ogon. Ale ja wreszcie dopięłam swego, ha! :> Mina rodziców była bezcenna, gdy zobaczyli me dzieło. Chwilę trwali w konsternacji, a potem powrócili do swych zajęć. W końcu co mogli mi powiedzieć? Jestem już chyba nie do odratowania… I tylko niespecjalnie mi z tego powodu przykro ]:>

Ciężko mi się ostatnio dogadać z ludzikami. Nie potrafię ich zrozumieć. Są egoistyczni, pazerni i nigdy nie słuchają naprawdę, a tylko udają. Siedzi mi w głowie cytat z filmu, który widziałam jakiś czas temu… Do przemyślenia:

Zabawne, jak ludzie tłumaczą się, gdy zrobią coś złego. Nigdy nie mówią: "Jestem tylko człowiekiem” po tym, jak uratują dziecko z płonącego domu.
(United States of Leland)

Ah, i wesołego mikołaja czy innego smacznego dyngusa życzę. However. Miłego czasu. W sumie, to zapewne większość z Was ma teraz wolne w szkole/pracy, więc i bez moich życzeń ten czas będzie z zasady miły :>

Znajomo. Niestety.

2009-03-23T21:02:00.001+01:00

Dawno nie pisałam, działo się nieco u mnie. Trochę z powodu świętowania Dnia św. Patryka. Poskakałam na koncercie Reel Jigsów wraz z Galwayem, zajrzałam też do Duanów, zapijając wszystko zielonym piwem i Guinnessem. Paliłam też cudowną marzannę 21-go, taką szatańską, z rogami i całym tym stuffem. I w ogóle sporo dobrych chwil miałam przez ostatnie dwa tygodnie. I ze Zg. się dogaduję, znowu jesteśmy dla siebie ciepłe.

Ale to wraca do mnie. - „Marazm, marazm, istny marazm! Nie będę nigdzie chodzić. Będę stać. I będę mówiła od tyłu, i tak nikt mnie nie rozumie. Marazm, marazm…” jak powiedziała niedawno S., stojąc ze mną na przystanku na deszczu. Tak się właśnie czuję. To wraca. Znowu. I boję się. Coraz bardziej.

Ciągle się uśmiecham, bawię, wychodzę ze znajomymi, tańczę. Ciągle próbuję, nie dopuszczam. Jednak czuję znowu to, co zostało za mną. Tak przynajmniej mi się wydawało do tej pory, że za mną… Najwidoczniej ta toksyna wciąż we mnie krąży. I mam dylemat – czy wrócić do Piotrusia, porozmawiać, i wykupić magiczne tabletki na życie? Może powinnam, zanim znowu zacznę znikać? Tylko… to byłoby już dla mnie oficjalnie, że to jest, że wróciło, bo znów potrzebuję od Piotrusia pomocy, rozmowy, rady. Teraz jeszcze mogę argumentować swoją rzekomą równowagę psychiczną tym, że przecież nie jeżdżę do terap, jakoś sobie radzę. A jak tam wrócę, to znów byłabym w tym samym bagnie. Nie chcę, nie chcę… Tak bardzo nienawidzę hasła ‘życia z przyzwyczajenia’.

Totalne wymózgłowienie. Raz jest dobrze, raz pusto. I Niandry znowu słucham. Nie wiem, co robić. Nie wiem. Póki co chyba poczekam, może nie wciągnie do tej pory.

Kurde, dekadentycznie się zrobiło. Sorry.

„Ja chcę taki znaczek!”

2009-03-09T22:12:00.005+01:00

450 mililitrów to niewiele, gdy ma się co najmniej 5 litrów. A można uratować życie. No i dostaje się czekolady na pocieszenie, i zwolnienie do szkoły czy pracy ;) Mam na myśli, oczywiście, krwiodawstwo. Spodobała mi się ta forma działania charytatywnego na rzecz świata i ludzkości, i dzisiaj dziarsko pojechałam oddać krew. Mam już drugą pieczątkę w swojej książeczce. Potrzebuję trochę więcej, bo wraz z A. stwierdziłyśmy, że odznaka Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi jest po prostu zajebista. I chcemy taką. Do 15 oddanych litrów wprawdzie trochę mi brakuje, ale co tam. Mam cel, i prędzej czy później chciałabym go zrealizować. „Byle tylko nie dostać malarii po drodze, a będzie ok. Tylko malaria może mi przeszkodzić w oddawaniu krwi! No, i kiła, i rzeżączka, i żółtaczka, i AIDS... no...” – powiedziała A. filozoficznie. Oficjalnie, krew będziemy oddawać dla znaczka. Oficjalnie. Półoficjalnie, bo to genialne uczucie, gdy można zrobić coś dobrego tak niewielkim dla nas kosztem. No i te czekolady… ^^

Świetny humor dopisuje. Miałam dziś wolne od szkoły, późnym południem czułam się już zupełnie ok, więc poszłam na tańce, gdzie w gronie cudownych osób mogłam dać upust swej radości. I kupiłam przez allegro śliczny kilt. I za tydzień Dzień św. Patryka, więc szykuje się zabawa. I jeszcze ciągle gra mi w głowie TO, a wersja z teledyskiem pana Dżyngis KhhHHHhhana zabija mnie skutecznie. Ten jego kostium niczym z Power Rangers, i taniec, i mimika… ehh, bajka xD

W ogóle dobrze mi. Beztrosko i lekko. I czekolada pod ręką. I gram w sobie w jedną z gier z dzieciństwa. I mogłoby być tak zawsze.

Bulion pierwotny, czyli ludzie zaklęci w kostkę rosołową.

2009-03-01T14:15:00.002+01:00

- „Mamo, mamo, a skąd się biorą dzieci?”
- „Wychodzą z rosołu, skarbie…”

Tak właśnie mogłaby wyglądać jedna z przykładowych rozmów na znany i kłopotliwy dla rodziców temat. Bociany są obecnie mało nowoczesne i zawodne, obraz miejski średnio ma się do pola pełnego kapusty, z której wypełzają dzieci. Trzeba było więc znaleźć coś nowego.

Naukowcy w latach 50. wieku XX podzielili się ze światem ciekawą hipotezą, według której morze było ogromnym kociołkiem, podgrzewanym przez erupcje wulkanów, do których zamiast warzyw powrzucano dwutlenek węgla, amoniak i metan. Nad kociołkiem poświeciło nieco słoneczko, niczym ogromny okap nad palnikiem, napatoczyło się także parę wyładowań atmosferycznych. W ogromnym garnuszku warzywka ugotowały się i przekształciły w aminokwasy, które z kolei źle czuły się w samotności, więc łączyły się ze sobą, dając związki białkopodobne. W kociołku wrzało coraz bardziej. A na koniec z kociołka wyszło zwierzątko. Było to zwierzątko raczej ułomne i niepozorne, jednak podołało swej ambitnej misji, i dało początek życia innym zwierzątkom, większym i doskonalszym od niego.

Czyż to nie urocze? Gdy pierwszy raz usłyszałam o koncepcji ‘Zupy pierwotnej’ myślałam, że brat sobie ze mnie żartuje. Internet jednak potwierdził informację, a moje życie zmieniło się diametralnie. Już nigdy nie będzie takim, jak wcześniej. W szkole skupiano się głównie na ewolucji czegoś, co już sobie było i żyło. Nigdy do tej pory nie zarzucano u mnie na biologii tematów tak stricte kulinarnych.

Nie wiem, czy dam radę zjeść kiedykolwiek rosół bez parsknięcia w niego ironicznym śmiechem. „Z rosołu powstałeś, w rosół się obrócisz”?…

Zaspy antydepresantu.

2009-02-15T10:47:00.006+01:00

Moja agresja skierowana ku światu , która towarzyszyła mi przez ostatnie dni, rozproszyła się. Sukces, bo miałam jej już dość. Wszystko dzięki Przyjaciołom, którzy wpadli do mnie na kameralną imprezkę. Dobrze było mieć Ich koło siebie, śmiać się i żartować.

Najlepsza część zabawy okazała się jednak być na samym końcu, gdy została już tylko A.. Nasza Żubróweczka się skończyła, nie miałyśmy już ochoty patrzyć na Freddy Kruegera, a miałyśmy ochotę coś zrobić. Pożyczyłam więc sanki spod drzwi sąsiadki (nie wiem czemu A. miała taką wielką radochę z używania wyrażenia ‘te ukradzione sanki’), i poszłyśmy sobie zjeżdżać z pobliskiej górki. O drugiej w nocy ^^ turlanie się na dół też okazało się całkiem zabawne. Co z tego, że rano odkryłam z miliard siniaków i zadrapań. To było tego warte. Leżeć na śniegu, patrzeć w niebo, i śmiać się jak opętane z A. … dobrze, że nikt nie widział. Mój mhhrRroczny image nie przeżyłby takiej próby.

… a z rodziców żartowałam, gdy niedawno na imprezie u znajomych w środku nocy wyszli lepić przed domem bałwana ]:> hipokrytka ze mnie.

Zastanawiam się, czy uda mi się zmieścić do walizki. I czy na odprawie celnej nie będą mieli nic przeciwko temu, że się tam chowam… Kuzyn leci jutro na Jamajkę. ZazdrośćZazdrośćZazdrość!

Więcej charakteru.

2009-02-08T20:12:00.002+01:00

Nie lubię tego dnia roku. Co prawda nie zawsze tak było, ale zdaję się już tego nie pamiętać. Teraz z roku na rok czuję większą presję – bo trzeba coś w życiu osiągnąć, wziąć się za siebie. Bo nie jest się już małym dzieckiem, a ‘odpowiedzialną osobą’. Nie bawi mnie świat dorosłych, nigdy nie bawił. I przeraża mnie to, że coraz lepiej się w nim odnajduję. Mam tylko nadzieję, że nigdy nie odnajdę się w nim do końca, bo to by znaczyło, że oficjalnie staję się nudnym, zabieganym, dorosłym człowiekiem. A tego nie chcę. Wcale a wcale. … niemniej wciąż –nastka. Ostatnia, ale jednak. Zamierzam się tym pocieszać przez cały rok. A potem muszę znaleźć sobie nowe słowa dla osłody.
Znowu mi smutno. Samotnie, mimo, iż inni pamiętali.
I jeszcze ferie się dla mnie kończą. Jutro znowu do szkoły. Ha, ciekawe, jak ja mam niby wstać o 6?… good joke. Niemniej jako dojrzały człowiek dam radę. Właśnie tak. Dojrzała, jestem dojrzała. Wolę to określenie niż ‘stara’.
… bo ja się nie starzeję. Ja nabieram charakteru.

Potrzeba szaleństwa.

2009-01-31T16:43:00.003+01:00

Mam ochotę zrobić Coś. Coś złego, ekscytującego i niebezpiecznego. Ale nie mam możliwości. Czuję, że rozsadza mnie od środka ta potrzeba posiadania choć odrobiny adrenaliny w żyłach. Dużo się we mnie emocji nagromadziło ostatnio i szukają teraz ujścia. Nie uspokaja melisa ani tabletki, drepczę po domu z kąta w kąt, nie mogę się na niczym skupić.

Wszystko przez sen przypominający mi nagranie, które jakiś czas temu widziałam w Internecie. Wróciłam do niego dziś. Kojarzy mi się to trochę z BASE Jumping, z tą jednak różnicą, że skoczek ma dość ciekawy strój. Mi osobiście kojarzy się on z latającą wiewiórką. Kwintesencją owego sportu jest to, że człowiek lata. A lata wspaniale, czuje się wolnym. Wystarczy, że skoczek rozpościera swe ramiona i już sunie w powietrzu… Piękne. Zresztą, sami zobaczcie.

Właśnie doszłam do wniosku, że naprawdę chciałabym tak polecieć. Owszem, są inne sporty dostarczające adrenaliny, które są w moim zasięgu, czy to chodzi o koszty, czy o kursy odbywające się w pobliżu. Próbowałam już skoku ze spadochronem, bujałam się na linie zawieszonej na starym moście kolejowym, ale to wydaje się niczym, w porównaniu z takim lotem, jak u ‘ludzi-wiewiórek’. Co z tego, że gdy poleci się o parę metrów za daleko, to traci się głowę?… JA TEŻ TAK CHCĘ!! Bez ryzyka nie można doświadczyć tak mocnych uczuć i doznań. Tak bardzo chciałabym. Sprawdzałam na allegro – nie mają niczego pod hasłem „strój latającej wiewiórki” :(

Nie ma może wśród Was bogatego sponsora, gotowego sypnąć kasą dla biednych dzieci z chorymi marzeniami?…

Zostawić.

2009-01-27T21:40:00.001+01:00

Nigdy nie umiałam. Zawsze mnie ‘prześladowała’; czy to grając w planszówkę, czy planując wspólne wyjście na lody. Nigdy nie umiałam odmówić. Bo nasi rodzice to „starzy dobrzy znajomi”. Dlatego bawiąc się z nią lalkami Barbie zawsze byłam niedobrym dzieckiem Barbie rozwalającym jej dom podczas zakupów, dlatego nigdy nie cieszyłam się na spotkanie z nią.
Piszę to lekko wstawiona, bo nigdy nie cieszyła mnie perspektywa spędzenia z nią dnia, a teraz, gdy jestem dorosła, przeraża mnie to jeszcze bardziej. Ona ma urodziny, przeprowadziła się do nowego mieszkania ze swoim idealnym nowym narzeczonym. Jest o rok starsza ode mnie. A ja wcale nie czuję się stara. Mam dopiero 18 lat. Zaprosiła mnie do siebie.
I znowu będę musiała wysłuchiwać, jakie to ona ma idealne życie. Nie mam na to ochoty. Ale muszę, bo nasi rodzice utrzymują znajomość, a ja jestem częścią tego. Gdybym zerwała to jako jedenastolatka, to może by coś znaczyło. Ale tak dorośli nie postępują. Dlatego widuję ją, parę razy do roku. Dlatego czekam z utęsknieniem na moment, gdy zacznę studiować, a stałą wymówką będzie ‘nie ma mnie teraz w mieście’.
Postępuję dziecinnie. Ale ja jej nie lubię. Przyznaję to otwarcie; w domu, wśród przyjaciół. Ale nie powiem tego wprost jej. Nie umiem. Przez te wszystkie lata okłamywałam ją i jej rodzinę. Niech to potrwa jeszcze chwilę. Nie chcę jej ranić, niech żyje swoimi wspomnieniami. To wystarczy.
... jestem bardzo żałosna, czy tylko trochę?

By wolną być.

2009-01-20T19:09:00.005+01:00

Ubieramy się jak chcemy, najczęściej swobodnie, sexi, bez ograniczania wyobraźni, czasem jedynie włożymy na siebie coś naprawdę odświętnego. Słuchamy najróżniejszych gatunków muzyki, oglądamy to, na co mamy ochotę. Rozwijamy się, udzielamy towarzysko, pracujemy, udzielamy głosu w wyborach.

… a kiedyś niewyobrażalne było, by kobieta nosiła spodnie, nie lubiła gotować, nie chciała zajmować się dzieckiem, a wolała iść do pracy. Zresztą, dla kobiet wybór zajęcia zarobkowego i tak był naprawdę niewielki.

Teraz tak nie jest. Kobiety upomniały się o swoje prawa gdzieś pod koniec XVIII wieku. Powszechny był ruch sufrażystek, miejsce miało wiele wystąpień i protestów, a takie kobiety jak Mary Wollstonecraft czy Emmeline Pankhurst poświęciły swoje życie idei wolności. Emily Davison zginęła nawet pod końskimi kopytami, by dopiąć swego.

Czemu współczesne kobiety tak rzadko pamiętają o swoich przodkiniach walczących dla nas o to, co dziś uważamy za oczywiste? Zastanawiam się, co byśmy wszystkie zrobiły, gdybyśmy zmuszone nagle zostały do zamieszkania przykładowo w Iraku, Syrii czy Jordanii, gdzie większość zasad narzucanych tam przez mężczyzn islamskim kobietom byłaby dla nas nie do przyjęcia. …?

Tak, to mogłoby być całkiem ciekawe doświadczenie… na jakiś dzień lub dwa. Bo która z nas znosiłaby to dzielnie przez dłuższy czas?

"Pozostaje nigdy nic"... ?

2009-01-15T20:24:00.005+01:00

- Mam iść tam za nim? – ujmując cugle, niespokojnie zapytał mistrz.

- Nie – odpowiedział mu Woland. – Po cóż iść za tropem tego, co się już skończyło?

Tak, pan Bułhakow miał rację. I cóż z tego? Co dzień szukam cieni minionych dni, nie potrafiąc z tym walczyć. Chyba nie chcę się ich pozbywać. A są wszędzie – zaklęte w ukochanych piosenkach, siedzące na ławce w parku, ulatniające się nawet w zapachu szamponu… Coraz częściej łapię się na tęsknych westchnieniach, na kroczeniu tymi samymi ścieżkami, na usilnym patrzeniu na te konkretne, te jedyne przedmioty.

Coś się skończyło. Czegoś już nie ma, lecz wciąż istnieje, kradnąc kolejne zamyślone chwile. Dawniej bolało, teraz zostawia po sobie jedynie pustkę, bezuczuciową próżnię, przewalającą się z głuchym dudnieniem zastępującym minione łzy. Ich już nie ma. Zostało tylko wspomnienie.

Nie jestem nieszczęśliwa, nie. Tylko mi inaczej. Nie wiem, czy gorzej, czy lepiej. Czuję się doroślejsza przez to, co sobie odebrałam dziecinnym zachowaniem. Wciąż mi się zdarza jednak za tym tęsknić, za tą trzpiotką, która wierzyła, że zawsze będzie tak pięknie i idealnie. Pozostały tylko cienie…

I jeszcze melancholię pogłębia mi Kasprzyc ki.

Urok zwykłych dni.

2009-01-09T13:15:00.000+01:00

Już prawie zapomniałam, jak to cudownie obejrzeć wieczorem z Przyjaciółką dobry film, pośmiać się zupełnie bez powodu, pogadać szczerze o wszystkim i o niczym, napić się ciepłej herbaty pachnącej jeszcze wspomnieniem świąt, cynamonem. A potem iść na spacer po cichym, wyludnionym już miasteczku, wśród księżycowej poświaty cudownie odbijającej się od wszechobecnej bieli... w otoczeniu śniegowych brylantów osiadłych na gałęziach uśpionych zimą drzew… Magia tkwiąca w najprostszych czynnościach i kontaktach międzyludzkich, o których się zapomina w pośpiechu codzienności. Dobrze spędzony czas, w wewnętrznym spokoju, którego ostatnio ogromnie mi brakuje… Cieszę się, że właśnie tak wyglądało moje zakończenie wczorajszego dnia. Właściwie, to nasze wspólne zakończenie dnia, do którego nikt inny się nie wmieszał, jak to zwykło bywać. I piękne sny aż do rana…

Jak narkotyk.

2009-01-05T15:21:00.003+01:00

Uzależnia, opętuje duszę, zniewala umysł, wymusza emocje. Muzyka. Towarzyszy nam na co dzień, a Jej obecność jest tak oczywista, że niemal się Jej nie zauważa. A to niedobrze, bo nic chyba nie wpływa na podświadomość człowieka tak mocno jak Ona. Zawsze zachwycała mnie Jej moc, Jej piękno poruszające do głębi najbardziej zacięte z dusz ludzkich, ale przede wszystkim właśnie Jej władza nad człowiekiem.
Dodaje motywacji, rozwesela, pobudza do działania, bądź wpędza w zamyślenie, nostalgię, pogłębia nastrój depresyjny. To dla mnie niepojęte, jak w jednej chwili mój nastrój może zmienić się tak diametralnie, jak myśli mogą przybrać całkowicie odmienny kształt, a samopoczucie obudzić się w totalnie innej postaci. Niezależnie od nas samych.
Lubię wykorzystywać tą magiczną właściwość Muzyki. Dlatego w Nowy Rok wchodziłam z „Ikarem” Iry w głowie, dlatego słucham Rammsteina, gdy czuję w sobie złość, dlatego tak dobrze myśli mi się przy Loreenie McKennitt. Długo by wymieniać…
Jak to kiedyś mądrze powiedział pan Adam Neste: „Muzyka to naprawdę mocny narkotyk. Może cię zatruć, podnieść na duchu lub sprawić, że rozchorujesz się, nie wiedząc dlaczego.”.
Zgadzam się z tym w pełni. … I idę sobie zaćpać.

Hepi Nju Jer.

2009-01-02T22:39:00.002+01:00

I znowu posylwestrowo. Yhm, czas nieźle zapieprza przed siebie… Standardowo znalazłam chwilę, by pomyśleć o minionym roku. Zdziwiłam się, że tak wiele się zdarzyło. Z roku na rok moja lista podsumowań staje się dłuższa. Gdzie jest ta dziwna granica, gdy świat nagle staje się pełen wszystkiego? I… kiedy to się skończy? Nie umiem sobie odpowiedzieć, dlaczego życie czasem wydaje mi się tak puste, skoro żyję ostatnio wyjątkowo intensywnie.
Wiele wniosków z dwutysięcznego ósmego. Nigdy wcześniej życie tak mi nie dokopało, a jednocześnie dało tak wiele… Przybyło niejedno ciepłe wspomnienie, i choć teraz trochę mnie pamięć kłuje, to przecież za nic nie chciałabym zapomnieć o tym, co sprawiło mi tyle radości. Nic to, że nie wróci, a żal po tym zostaje. Można się uśmiechnąć do myśli, wystarcza… No, zazwyczaj wystarcza.
Przyplątało się też do mnie parę nowych blizn, uparcie przypominających mi o błędach, które niekoniecznie chcę znowu popełnić. Dlatego lubię blizny, trwałe ślady. To rodzaj historii, którą sami tworzymy, a następnie wypisujemy na własnej skórze. Cóż, że najczęściej przypadkowo, ale jednak.
Zastanawiam się tylko, jakimi katastrofami los w tym roku obarczy mi grzbiet, i jak będzie chciał mnie za to przeprosić… o ile przeprosi. A mam nadzieję, że nie zapomni o tym. W końcu nie taki z niego łotr, jak się czasem może wydawać.

Scena po scenie?

2008-12-30T19:30:00.002+01:00

Dochodzę do wniosku, że człowiek jest stworzony do aktorstwa. Na każdym kroku odpowiednie miny, gesty, słowa, czyny… no wszystko, wszystko, by wypaść na scenie jak najlepiej.
Ale to już było. Motyw 'Theatrum Mundi' i toposy temu podobne, były często i gęsto rozpowszechniane. Mnie zaskakuje, dlaczego tak chętnie przyjmujemy swoje role, narzucane podobnież odgórnie. Lub czemu z takim zapałem sami piszemy dla siebie scenariusz i wiernie się go trzymamy.
Dlaczego tak ciężko być prawdziwym w każdym calu? Dlaczego budzi to w nas taką niechęć? Dlaczego, odrzucając jedną rolę, od razu brniemy w kolejną?
Damn, tak bardzo chciałabym z naiwną łatwością mówić, co myślę, robić, co lubię, nie udawać radości, której akurat wokół mnie nie ma; zwyczajnie, być po swojemu.
… tylko czy to możliwe w otoczeniu trupy aktorskiej całej ludzkości? Presja, presja, de-presja.

introduction.

2008-12-28T13:11:00.001+01:00

Wstępu nie będzie. Umysł mi się strzępił nieco, nie będę więc i reszcie świata absurdowała pod kopułami. Bo jaki miałoby to sens?.. Póki co, niech Latający Potwór Spaghetti pozostaje z Wami!